
به دعوت دوست عزیزم یوسف غفاریجاوید (هنرمند و طراح گرافیک)، در اولین نشست ویژهای شرکت کردم که نام متفاوتی داشت: فیلموفن. این نشست برخلاف رویدادهای مرسوم، تنها به نمایش یک فیلم سینمایی محدود نشد، بلکه فرصتی بود برای تحلیل در لحظه، یادگیری جمعی و شبکهسازی حرفهای.
در این نشست، ما همراه با نزدیک به ۲۰۰ نفر از فعالان و علاقهمندان حوزههای مختلف به تماشای یک فیلم سینمایی نشستیم. اما نقطه تمایز برنامه این بود که همزمان، بخشهای مختلف فیلم توسط یک استاد تحلیل شد. موضوع اصلی تحلیل هم روی نقاط قوت و ضعف مذاکرهها در فیلم متمرکز بود. همین ترکیب نمایش و تحلیل، باعث شد تجربهای متفاوت و جذاب شکل بگیرد.
از نگاه من، این مدل نشست را میتوان در کنار نمونههای بینالمللی مشابه قرار داد. در دنیا چنین قالبهایی با نامهایی مثل:
Cinema Interruptus (روش راجر ایبرت، جایی که فیلم پخش میشود و تحلیلگر یا مخاطب در هر لحظه میتواند فیلم را متوقف کند و دربارهی آن بحث کند)
A film, A subject, A debate (رویکرد جشنواره فیلم و حقوق بشر ژنو، یعنی نمایش فیلم و سپس ورود به یک بحث تخصصی روی موضوع مرتبط)
و همچنین Structured Film Workshop (کارگاههای ساختاریافته تحلیل فیلم با هدف آموزش و شبکهسازی)
شناخته میشوند. بنابراین میتوان گفت فیلموفن یک نسخه بومی و خلاقانه از همین مدلهاست که هم ارزش آموزشی دارد و هم قدرت شبکهسازی.
یکی از جذابترین بخشهای این رویداد، فضای خودمونی اما حرفهای بود که بین حضار شکل گرفت. حمایت برندهای معتبری چون تپسی، فیدیبو، سیمرغ، زاویه و همآوا نشان داد که اهمیت شبکهسازی و ارتباطات در چنین نشستهایی فراتر از یک دورهمی ساده است.
همچنین حضور دوستان ارزشمندی مثل فربد تهرانی برای من یادآور این بود که این فضاها بهترین فرصت برای پیوند دوباره روابط انسانی در بستر حرفهای هستند.
این برنامه به میزبانی امیر زمانیها، فاندر کافه ارتباط، برگزار شد. مدیریت ایشان بر فضا بهگونهای بود که نشست به شکل یک فرآیند سازمانیافته برای شبکهسازی پیش رفت. به همین خاطر جا دارد به ایشان تبریک بگم که توانستند الگویی تازه از رویدادهای فرهنگی–تعاملی را رقم بزنند.
۱. ترکیب رسانه و یادگیری: فیلم بهعنوان یک ابزار قدرتمند آموزشی مورد استفاده قرار گرفت.
۲. تعامل و گفتوگو: تحلیل زنده توسط استاد و مشارکت مخاطبان باعث شد بحثها عمق پیدا کند.
۳. شبکهسازی واقعی: حضور برندها و فعالان حوزههای مختلف، شبکهای پویا و الهامبخش ایجاد کرد.
4. قابلیت تکثیر: این مدل قابلیت دارد بهعنوان یک الگو برای برگزاری رویدادهای مشابه در حوزههای مختلف (کسبوکار، آموزش، فرهنگ) مورد استفاده قرار بگیرد.
نشست فیلموفن تجربهای بود که نشان داد چطور میتوان با خلاقیت، از یک رسانهی سرگرمکننده مثل سینما، ابزاری برای آموزش، تحلیل و شبکهسازی ساخت. در مدلهای بینالمللی چنین رویکردهایی سالهاست مورد توجه قرار گرفته و حالا نسخه ایرانی آن در حال شکلگیری است.
بیتردید ادامه این مسیر میتواند به خلق جامعهای فعالتر، هوشمندتر و مرتبطتر منجر شود. از همه دوستانی که در این حرکت تازه نقش داشتند، بهویژه حامیان این شبکهسازی ارزشمند، قدردانی میکنم.